Nieco refleksji o edukacji zdalnej...

Wiele mówi się obecnie o pracy zdalnej w edukacji.

Materiały edukacyjne przesyłane przez e-dziennik, filmy, lekcje online, które prowadzimy w naszej szkole już od 16 marca, zebrania rodziców również przeprowadziliśmy online, Rady Pedagogiczne i szkolenia dla nauczycieli przy pomocy Internetu… to prawda, to nie są idealne narzędzia i wcale nie takie nowe.

Trudność ich adaptacji w szkołach nie polega tylko na technicznym poradzeniu sobie z narzędziami i metodami, które tak powszechnie nigdy w szkołach nie były stosowane. Bo nikt, kto pracuje z młodzieżą i dziećmi nie zaprzeczy, że kontaktu bezpośredniego nic nie zastąpi. Szczególnie w szkołach podstawowych i średnich, gdy chodzi przecież nie tylko o wiedzę , przekazywanie informacji (tutaj ta metoda sprawdza się świetnie). Przecież szkoła zaspokaja wiele innych potrzeb, to kontakt z rówieśnikami, przygotowanie do życia w społeczności, nauka pracy w zespole, rozwijanie pasji, empatia, wartości…

Teraz my wszyscy, nauczyciele, rodzice, a przede wszystkim sami uczniowie musimy nauczyć się korzystać z takich form edukacji, jakie są możliwe i wyciągnąć z nich jak najwięcej korzyści.

Nauczyciele nie mieli czasu na wdrożenie takiego systemu pracy, zmianę programu, dostosowanie materiału - stopniowo doskonalą swoją pracę w tych warunkach.
Rodzice borykają się z zapewnieniem dziecku dostępu do odpowiedniego sprzętu i pomagają młodszym pociechom w nauce, co nie jest łatwe z uwagi na pracę jaką sami powinni wykonywać często też zdalnie.
No i sami nasi uczniowie, którzy w ekspresowym tempie przerabiają praktyczną lekcję informatyki, muszą nauczyć się organizować czas, samodzielnie wykonywać zalecane zadania.

Pamiętajmy, że ważny jest w tym trudnym czasie po prostu kontakt z nauczycielem, rówieśnikami, który na zajęciach online może jest niedoskonały, ale możliwy.
My nauczyciele chcemy zająć uczniów nauką, podpowiadamy jak wykorzystać ten trudny czas przebywania w domu, co można robić w wolnym czasie.
Pewnie daleko w tym nam wszystkim do doskonałości, ale przynajmniej oddalamy uczniów i nas samych od myśli o przerażających nas wszystkich liczbach, o strachu o najbliższych.

Ufamy, że dzięki Bogu ten trudny czas przetrwamy, a naukę życia jaką wszyscy pobieramy w ekspresowym tempie, w spokojnym czasie wykorzystamy dla naszego wspólnego dobra i naszych uczniów.